360 :: panoramiczna podróż sferyczna w 1848 odcinkach

Niewielką jednonawową świątynię ufundował w połowie XIV wieku biskup krakowski Floriana z Mokrska; w latach 1524-1525 przebudowano ją w stylu późnogotyckim. W zwornikach sieciowego sklepienia nawy znajdują się herby szlacheckie: Łodzia, Doliwa, Jastrzębiec, Dębno oraz Ślepowron. W ołtarzu głównym obraz przedstawiający Ukrzyżowanie; w lewo od niego przejście z prezbiterium do zakrystii z XVI-wiecznym wczesnorenesansowym portalem.

Barokową świątynię, ufundowaną przez wielkiego kanclerza koronnego Jerzego Ossolińskiego, zbudowano w latach 1643-1650 według projektu włoskiego architekta Wawrzyńca Senesa. Kościół jest wzniesiony na nietypowym planie elipsy z krótkim prostokątnym prezbiterium. Nawę przykrywa XVIII-wieczna owalna kopuła, zaś dookoła biegnie obejście, do którego otwierają się przyścienne wnęki ołtarzowe. XVII-wieczne stiukowe dekoracje są dziełem Jana Baptysty Falconiego; polichromie z przedstawieniami biblijnymi są już nowe (1960-61).

Wikipedia: "Budowany w latach 1627-1644 przez Krzysztofa Ossolińskiego, nigdy w pełni nie został ukończony. Jest to obszerny pałac w stylu włoskim typu palazzo in fortezza. Budowniczym, który sporządził plany i nadzorował wznoszenie pałacu był Wawrzyniec Senes. Od strony północnej przylegały niegdyś piękne ogrody w stylu włoskim.

Historia powstania pałacu i jego świetności pozostaje wciąż nie do końca poznana. Jest to powodem do narastania wokół niego legend. Jedną z nich jest opowieść o zastosowaniu w pałacu symboliki liczb nawiązującej do kalendarza: okien miał tyle, ile dni w roku, pokoi tyle, ile tygodni; sal wielkich tyle, ile miesięcy, a 4 narożne jego baszty odpowiadały liczbie kwartałów. Brak zachowanych planów budowy oraz sztychów sprzed przebudowy w XVIII wieku uniemożliwia dziś faktyczne odtworzenie wizerunku zamku z połowy XVII wieku.

Jego fundator cieszył się nim krótko. Krzysztof Ossoliński zmarł nagle w rok po ukończeniu budowy. Pozostawił on po sobie bardzo zadłużony majątek, który odziedziczył jego syn Krzysztof Baldwin Ossoliński. Po śmierci Krzysztofa Baldwina Ossolińskiego (1649) pałac odziedziczyła spokrewniona z nim rodzina Kalinowskich. Pałac został ograbiony w czasie potopu przez Szwedów (1655). Zamieszkany do roku 1770, kiedy został zniszczony przez wojska rosyjskie w czasie obrony przez wojska Konfederacji Barskiej."

Ośmioboczna wieża, wzniesiona w miejscu, gdzie wypływa lokalne źródło, była centrum reprezentacyjnej części pałacu. Na pierwszym piętrze mieściła się sala jadalna, a na drugim — dwukondygnacyjna sala balowa, o której fama głosi, że zamiast sufitu miała szklane akwarium, w którym pływały egzotyczne ryby.